دوگانهای درباره سلام به جاهل و تفاوت پرسش و تهمت

اول لطیفةٌ: در پارادوکس «سلام» گفتن به نادانان آیه میگوید: وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا [فرقان:۶۳] و چون نادانان ایشان را طرف خطاب قرار دهند به ملایمت پاسخ مىدهند.[ترجمه محمدمهدی فولادند] گویا این توصیه بد فهمیده شده است. نخست اینکه از سلام گویی، گفتن لفظ «سلام» را فهمیدهاند نه نرمخویی. دوم آنکه بسیاری اوقات آن سلام گفتن، طعنه است و در طعنه آزار است و آن آزار کلوخاندازی است به جاهل. چو کردی با کلوخانداز پیکار|سر خود را به نادانی شکستی. «سلام»گفتن در پاسخ به سخنی نادرست، طعنه «جاهل» زدن به گوینده سخن نادرست [نادرست از دیدگاه ما] است. آیه توصیه به نرمخویی میکند و این طعنه نه تنها نرمخویی نیست، درشتگویی است و آزار. «کاش کاندک مایه نرمی در خطابت دیدمی» دوم درباره فرق تهمت و پرسش غلامعلی حدادعادل رئیس فرهنگستان فارسی دربارهٰ تفاوت تهمت و پرسش این کلمات را نوشته است: «برای روشن شدن فرق بین تهمت و سؤال: اگر کسی از کسی بپرسد، آیا این صحت دارد که شما فرزند نامشروع پدر و مادر خود هستید؟ به نظر شما این سوال است یا تهمت؟» این استدلال نوعی استدلال تشبیهی است.